هفت هشت ماهگی

عزیزم به این خاطر که همزمان با تولدت واست وبلاگ درست نکردم خیلی از شیرین کاریاتو فراموش کردم و فقط یکمیش یادم مونده.از اون روزا فقط این عکسای خوشگلت برام مونده.

علیرضا 9 کیلو میشه...ماشالله

کم کم یاد گرفته بودی که بشینی البته تا به هر دلیلی ذوق زده میشدی از یه طرف تلپ میفتادی.

حالا بیشتر بخند

کم کم گذاشتمت داخل روروئک ولی خیلی تنبل بودی و فقط دست و پا میزدی حتی بعدها هم زیاد ازش استفاده نمیکردی و دوسش نداشتی.

عااااااااااااااااااااااااااشقتم 

الان توجه میکنم میبینم نود درصد عکسات با دهن بازه....چرا اونوقت؟؟؟!!!

حالا بریم قسمت خوشمزه !!

راستی یه مورد اومد تو ذهنم.از وقتی شروع کردم بهت غذای کمکی بدم این دل و روده هات بهم ریخت و حسرت به دلمون موند یبار شکمت درست کار کنه و این مشکل تا دوسالگیتم ادامه پیدا کرد.