سه ماهه اول بارداری

بارداریم شروع شد بدون هیچگونه علائمی.گهگاه شک میکردم که باردارم و یه نگا مینداختم به آزمایش و مطمئن میشدم که نه راستی راستی هستی! آروم و مظلوم داشتی رشد میکردی  بدون هیچ اذیتی واسه مامانت. 

ماه سوم داشت تموم میشد.چندوقتی بود زیر دلم درد میگرفت که میگفتن توی بارداری طبیعیه.تا اینکه یه روز بابایی گفت بریم پیش متخصص ببینیم چیه.برای اولین بار رفتم پیش دکتر زنان زایمان.معاینم کرد و اینطرف اونطرف شکممو فشار داد.طرف راستو که فشار داد یهو دردم گرفت و گفتم آخ.چندبار دیگم فشار داد و گفت من به آپاندیست مشکوکم.گفتم چچچچچچچچچچی؟!!  

بعد یه دکتر دیگه رو معرفی کردو گفت برو پیش فلانی تا مطمئن تر بشم.خلاصه با بابات رفتیم. اون دکتر معاینه کردو گفت بله درسته و همین الان برو بیمارستان.   وای منو بگو همه وجودمو اضطراب گرفت.باز رفتیم پیش همون دکتر قبلی .بهش گفتم  که آخه درد من به اونصورت نیست گفتش که تشخیص آپاندیس توی بارداری خیلی سخته و ممکنه چندماه دیگه عود کنه و اونوقت خیلی سخت تر میشه.گفتم پس بچم چی؟ گفتش که هیچ مشکلی پیش نمیاد و داروهای مخصوص داره.خلاصه منم با یه عالمه ترس و اضطراب و اینکه تو این 20 سالی که عمر کرده بودم یکبارم پام به بیمارستان باز نشده بود چه برسه حالا اتاق عمل و جراحی راهی بیمارستان شدم. 

عزیزم با اینکه تو انقد آروم بودی و مظلوم حالا قرار بود چی بسرت بیاد.همون شب بستری شدم و مامان جون(مامان خودم)اومد پیشم.آقا اینا تا صبح به ما هیچی ندادند بخوریم منم اون موقع ها اشتهام چندبرابر شده بود و همش گشنم میشد!!!آخه سرمم شد چیییز

یه شبی رو صبح کردیماااا.مامان جون همش بالا سرم نذرو نیاز میکرد که نیاز به جراحی نباشه و با دارو حل شه ولی صبح باز همون دکتر اومد و معاینه و گفت آماده شو واسه عمل.ترس از عمل یه طرف نگرانیم واسه تو هم یه طرف تا ظهر دیوونم کرد تا اینکه بردنم اتاق عمل.وووی  که چقد سرد بود.خوابیدم رو تخت و پرستارا کمک میکردن و یکیشون همش باهام حرف میزد که مثلا استرس نداشته باشم.میگفت عزیزم چرا میلرزی؟؟گفتم آخه این سوال داره خوب سرده اینجا دارم یخ میزنم!!! میخاست حواسمو پرت کنه که چشمم به اون وسایل نیفته  هی میگفت چند وقتته؟ بچت چیه؟ منم بغض خفه شدم سرباز و کرد و شروع کردم به گریه و اون لحظه فقط به تو فکر میکردم و از خدا میخاستم که هیچ طوریت نشه.....که دیگه رفتم تو هپروت... 

یه صداهایی میشنیدیم و فهمیدم تو ریکاوریم.چشم باز کردمو وقتی دیدن بهوش اومدم بردنم تو بخش.باز چشمای نگران مامان جون که معلوم بود کلی هم اشک ریخته. خیلی درد داشتم ولی بخاطر اینکه مامان جونت غصش نشه هیچی نمیگفتم.ولی فایده نداشت و بخاطر حساسیت به مواد بیهوشی تا 12 ساعت بعد عمل استفراغ میکردم.اونقدر جسم و روحم ضعیف و رنجور شده بود که خیال میکردم دیگه تورو از دست دادم.    خیلی لحظه های تلخی بود تو تموم اون لحظه ها مامان جون پیشم بود .خدا میدونه چقد کمکم میکرد واقعا شرمندشم.

بگذریم اون شب هم مارو نگه داشتن و فرداش مرخص شدم و رفتم پیش همون دکتر وقتی صدای قلبتو شنیدم خیلی آروم شدم.اونقدر ضعیف میزد که دکتر چند بار تلاش کرد که بتونه صدای قلب کوچیکتو بشنوه.بمیرم برات که هنوز دنیا نیومده انقد زجر کشیدی.

اون روزا با همه سختیاش گذشت.بخاطر شرایط بارداری نمیتونستم از مسکنای قوی استفاده کنم.حتی همون ضعیفاشم نخوردم فقط بخاطر سلامتی تو عزیزم.ولی خیلی امیدمو از دست داده بودم همش حس میکردم یه اتفاقی برات میفته.ولی خدا بزرگتر از این حرفاس و بارها و بارها دیدم تو زندگیت که چطوری جونتو نجات داده.بدنم خیلی ضعیف شده بود یه هفته بعد از عمل سرماخوردمو باز پرستاری شبانه روزی مامان جون.خدا همیشه از بلا و بیماری حفظش کنه.16 روز این مریضی ادامه داشت.وزنم کمتر از وقتی شده بود که باردار بودم ولی دکتر بهم امید میداد که تو سالمی و بزودی رشدت خوب میشه.

خلاصه برات بگم که تلافی این سه ماه راحتی درومد ولی خدارو هزاران بار شاکرم که تو الان صحیح و سالمی جیگرم